تبلیغات
عشق خالص

عشق خالص
زیباترین ستایش نثار کسی که کاستی هایم را می داند و باز هم دوستم دارد . . .
ذكر حضرت حق، دل را صیقل داده، انسان خاكی و مُلكی را به مَلكوت متصل می‏سازد. او با كمال مطلق ارتباط پیدا می‏كند و این ارتباط آرامشی بسیار لذت‏بخش به او عنایت می‏كند. در پرتو چنین ارتباطی احساس می‏كند به غیر خدا پناه بردن جز فرومایگی چیزی بر او نمی‏افزاید. دریچه‏ی دل چون با یاد پروردگار باز شد، انسان احساس می‏كند خدا هم او را یاد كرده است، كه خود می‏فرماید: 
«فَاذْكُرُونِی أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِی وَلاَ تَكْفُرُونِ»(بقره/152)
مرا یاد كنید، تا شما را یاد كنم، و شكر مرا به‏جا آورید و كفران نعمت‏های من نكنید. شما از طریق بندگی خداوند و با تمام وجود و دل وجان به یاد او باشید، تا خداوند هم به یاد شما باشد و نعمت‏هایش را بر شما افزون كند.
امام صادق( علیه‏السلام ) می‏فرمایند: «بدانید هر كس از مؤمنان خدا را یاد كند، خداوند او را به‏خوبی یاد می‏كند، پس در اطاعت خداوند بكوشید.» (1) 
توجه به خدا در ایجاد آرامش قلبی بدین جهت است كه: 1- خداوند، هدف نهاییِ فطرت انسان است و انسان ناخودآگاه در طلب این مطلوب نهایی در حركت است و تا به او نرسد، آرام نمی‏گیرد. 2- كسی كه توجه به خدا ندارد در واقع به غیر او كه همان دنیا و مظاهر آن باشد، دل بسته است. این فرد هر مقدار از نعمت‏ها و بهره‏های دنیا برخوردار گردد در هراس و دلهره‏ی بیش‏تری قرار میگیرد؛ زیرا دایم در حسرت امری است كه نصیب او نشده و در اضطراب است كه آنچه دارد از دست ندهد. بنابراین گرفتار رنج و اندوه دایمی میشود و با كوچك‏ترین سختی و مصیبتی تعادل روحی خود را از دست داده، زندگی سخت و محنت باری را خواهد داشت. ترسیم قرآن از این بحران روحی چنین است:
«وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَعْمَی»(طه/124) و هر كس از یاد من روی (و دل) بگرداند، در حقیقت زندگی تنگ (و سختی) خواهد داشت و روز رستاخیز او را نابینا محشور می‏كنیم.
روی گردانی از یاد خدا دو ثمره‏ی بسیار تلخ دارد: 1) داشتن زندگی ناگوار و تنگ 2) دوست شدن با شیطان همان‏گونه كه قرآن می‏گوید:
«وَمَن یَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ»(زخرف/36) و هر كس از یاد (خدای) رحمان دل بگرداند، بر او شیطانی می‏گماریم تا برای وی دم‏سازی باشد.
اگر انسان غرق در لذات دنیا شود به صورتی كه او را از یاد خدای مهربان ـ كه رحمت وسیعش همه‏ی موجودات را شامل می‏شود ـ باز دارد، خداوند شیطانی را بر او مسلط می‏سازد تا همواره با او هم‏نشین باشد، رشته‏هایی در گردن او افكنده، هر جا كه خاطرخواهش باشد، او را ببرد.

یاد خدا و بقای نشاط
خداوند در این زمینه می‏فرماید:
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْكُرُواْ اللّهَ كَثِیرًا لَّعَلَّكُمْ تُفْلَحُونَ» (انفال/45)
ای گروه مؤمنان هنگامی كه دست‏هایی از دشمنان را در میدان نبرد در برابر خود دیدید، ثابت قدم باشید و خدا را فراوان یاد كنید، باشد كه رستگار و پیروز شوید. هنگامی كه سرباز مجاهد، به یاد قدرت بی‏پایان و رحمت گسترده‏ی الهی باشد، احساس می‏كند در میدان مبارزه تنها نیست. این امر می‏تواند در تمام صحنه‏های زندگی او در برابر ناملایمات مقاوم سازد.
خداوند برای دلداری رسول اكرم( صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ) در برابر سختی‏ها، خطاب به او میفرماید:
«وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ یَضِیقُ صَدْرُكَ بِمَا یَقُولُونَ فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِینَ»(حجر/97 و 98)
ما می‏دانیم كه سخنان مشركان سینه‏ی تو را تنگ و ناراحت می‏سازد، روح لطیف و قلب حساس تو نمی‏تواند در برابر بدگویی‏های آنان ساكت بنشیند و سخنان كفر آمیز آنان را تحمل كند، به همین دلیل اندوهگین می‏شوی. برای برطرف شدن این ناراحتی به تسبیح پروردگارت بپرداز و در برابر ذات پاكش سجده به‏جای آور. ذكر خداوند اثرات بد گفتار آنان از بین برده، به تو نیرو و توان تحمل بیش‏تر می‏بخشد.
هر چند خطاب آیه به پیامبر اكرم( صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ) است، ولی در نهایت آن شامل همه‏ی افراد می‏شود. هر كس می‏خواهد در برابر سختی‏ها مقاوم باشد و همیشه به یاد خدا باشد و او را حاضر و ناظر بر كردار خویش بداند.
قرآن آرامش اولیای الهی را چنین بیان می‏كند:
«أَلا إِنَّ أَوْلِیَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ الَّذِینَ آمَنُواْ وَكَانُواْ یَتقون»(یونس/62 و 63) آگاه باشید كه بر دوستان خدا نه بیمی است و نه آنان اندوهگین می‏شوند؛ همانان كه ایمان آورده و پرهیزگاری ورزیده‏اند.
ترس و اندوه، دو حالت روانی و برهم زننده‏ی آرامشند. نفی آن دو از سوی اولیای خدا، مساوی با حصول آرامش و برطرف شدن اضطراب دوستان راستین خدا آن‏قدر به خدا نزدیك شده‏اند كه میان آنان و خدا فاصله‏ای نیست، آنان از هر گونه وابستگی به جهان ماده آزادند، نه با از دست دادن امكانات مادی فریادشان بلند میشود، و نه ترس از آینده افكارشان را به خود مشغول می‏سازد. اولیای خدا، كسانی هستند كه حوادث ناگوار روزگار در دیدگاه آنان زشت و ناخوشایند جلوه نمی‏كند، هر چه از دست بدهند غمی به دل راه نداده و اندوه بر چهره‏شان نمی‏نشیند، اینان برخوردار از اطمینان و آرامش نفس هستند.
آرامش اولیای خدا بشارتی از سوی خداوند به آنان است، كه از راه ایمان وتقواپیشگی به این مقام رسیده‏اند كه نه در دنیا و نه در آخرت از هیچ نترسند و بر هیچ امری نگران نباشند؛ جز مواردی كه خدا خواهد، و خداوند خواسته تا از پروردگار خویش و از دست رفتن كرامت الهی، ناراحت باشند كه این ترس و حزن، تسلیم در برابر خداست.(2) 

در آیات و روایات متعددی یاد خداوند را از جنبه‏هایی چون تشویق به آن، فواید دنیوی و اخروی آن، زمان ومكان آن و كیفیت ذكر، را تأكید كرده‏اند؛ كه بسیاری ازخطاهایی كه بشر انجام می‏دهد به سبب غفلت او از خداست؛ بی‏شك اگر انسان همواره به یاد خدا باشد و خود را در پیشگاه الهی حاضر ببیند، از كردارهای ناپسند خودداری می‏كند.

پی نوشت ها:

1. تفسیر كنز الدقایق، ج2، ص194 
2.- ر.ك: المیزان، ج10، ص88 . تفسیر نمونه، ج8، صب332

برگرفته از:http://rasekhoon.net


[ سه شنبه 8 فروردین 1391 ] [ 10:20 ب.ظ ] [ مسعود نایب صدری ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ

با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت

با هر چه رود نام تو را می توان سرود

بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را‍‍

با دستهای روشن تو می توان گشود
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
 ]